തണലിനായ് ...

തുറന്നിട്ട വാതിലിലേക്ക് അനായാസമായി ഞാൻ ഓടിക്കയറി ....

ഒന്നു തിരികെപ്പ്പോലും നോക്കാതെ അതി വേഗത്തിൽ ഞാൻ മുന്നോട്ടു പാഞ്ഞു ...

പിന്നിട്ട പാതകൾ ആയാസമുള്ള താണെങ്കിലും ഏതോ ശക്തി എന്നെ പിന്നിൽ നിന്ന് മുന്നോട്ടായിച്ചു ...

മനസിനു തളര്ച്ചയില്ലെങ്കിലും ശരീരം തളർച്ച ബാധിച്ചു പിന്നോട്ടു വലിയാൻ തിടുക്കം കൂട്ടി ...

ഒടുവിൽ മനസെന്നോട് സൗമ്യമായി പറഞ്ഞു ഒന്ന് വിശ്രമിക്കണ്ടേ ...

ഞാൻ മനസിനോടു ശരീരം കേൾക്കാതെ പാതിയെ പറഞ്ഞു..

വിശ്രമിക്കാൻ ഒരു തണൽ കാണട്ടെയെന്നു ...

വീണ്ടും ഞാൻ മുന്നോട്ടു കുതിച്ചു ...എന്തിനെന്നോ ഒരിക്കെലും കണ്ടെത്താനാവാത്ത ഒരു തണലിനും ദാഹമകറ്റാൻ ഒരിറ്റു നീരിനും ...

മുനീർ റഹുമാൻ